Het is twee uur in de nacht.
Het is echt zo. - Wat ben je toch een zeur.
Het is gewoon laat.
Wat een rotzooi.
Waar is dat uit? 'Wat een rotzooi.'
Geen flauw idee. - Toe nou, waar is dat uit?
Waar is dat verdomme uit? - Waar is wat uit?
Dat zeg ik net.
'Wat een rotzooi.'
Waar is dat uit? - Ik heb echt geen flauw idee.
Sukkel.
Uit een of andere film met Bette Davis, van Warner Bros.
Ik herinner me echt niet alle film van Warner Bros, Martha.
Dat verwacht ook niemand van je. Als je er maar eentje onthoudt.
Ze krijgt buikvliesontsteking. En ze heeft een doodenge pruik op.
Joseph Cotton of zoiets is haar man. - Zo iemand.
Ze wil naar Chicago. Ze is verliefd op die acteur met dat litteken.
Ze wordt ziek en dan zit ze... - Welke acteur, welk litteken?
Ik weet niet meer hoe hij heet. Maar ik wil weten hoe de film heet.
Ze wordt ziek, maar ze besluit toch naar Chicago te gaan.
Die heet Chicago. Zo heet die.
Wat heet zo? - Zo heet die film.
Weet je dan helemaal niets? Dat was een musical uit de jaren '30...
met in de hoofdrol dat juffertje Alice Faye. Weet je dan echt niks?
In deze film komt Bette Davis thuis na een zware dag in de winkel...
Werkt ze in een winkel? - Ze is huisvrouw. Ze doet inkopen.
Ze komt thuis met de boodschappen en loopt de bescheiden huiskamer in...
van het bescheiden huisje dat die bescheiden Cotton heeft gekocht.
Zijn ze getrouwd? - Inderdaad, met elkaar, zeur.
Ze komt binnen en kijkt om zich heen.
Ze zet de boodschappen neer en ze zegt:
Wat een rotzooi.
Ze is ontevreden.
Hoe heet die film nou? - Ik weet het echt niet.
Denk dan na. - Ik ben moe.
Waarom zou je moe zijn, je hebt vandaag geen college gegeven.
Die orgieën van je vader ook altijd. - Dat is nou zo jammer van jou, hè.
Zo is het nou eenmaal. - Je circuleert nooit eens.
Je zit maar te praten.
Moet ik net zo tegen iedereen aan brullen zoals jij doet?
Ik brul niet. - Goed, dan niet.
Ik brul nooit. - Dat zeg ik toch?
Schenk eens wat voor me in.
Heb je al niet genoeg op? - Schenk wat voor me in.
Ach, een slaapmutsje zal ons geen kwaad doen.
Een slaapmutsje? Vergeet het maar. We krijgen bezoek.
Wat krijgen we?
Bezoek.
We krijgen mensen op bezoek. - Wanneer?
Nu.
Weet je wel hoe laat het is? Wie komt er op bezoek?
Hoe heten ze ook alweer. - Wie?
Wie zijn dat dan? - Ik weet niet hoe ze heten.
Je hebt ze vanavond ontmoet. Ze zijn nieuw. Hij zit bij Wiskunde of zo.
Ik kan me niet herinneren dat ik vanavond iemand heb ontmoet.
Wie zijn die mensen dan? - Hij zit bij Wiskunde.
Hij zit bij Wiskunde. Hij is jong en blond.
Knap en goed gebouwd? Dat zat er dik in.
Wat zei je? - Niets.
Z'n vrouw is zo'n grijs type zonder heupen. Weet je het weer?
Ik geloof het wel. Maar waarom komen ze in hemelsnaam nu?
Papa zei dat we aardig voor ze moesten zijn.
Maar waarom nu? - We moeten aardig voor ze zijn.
Je vader wil vast niet dat we voor ze opblijven. Waarom kan 't zondag niet?
Laat nou maar. En het is trouwens zondag. Heel vroeg, maar toch.
Het is belachelijk. - Maar het is nu eenmaal zo.
Waar blijft dat bezoek dan? - Ze komen zo.
Zijn ze soms eerst gaan slapen? - Ze komen heus wel.
Ik wou dat je me niet altijd zo overviel met dingen.
Ik overval je nooit. - Wel waar, dat doe je altijd.
Welnee. - Altijd.
M'n arme Georgie-porgie toch.
Wat doe je nou? Lig je te pruilen?
Eens even kijken, lig je echt te pruilen? Heus waar?
Laat nou maar.
Maak je nou maar niet druk.
wie is er bang voor Virginia Woolf Virginia Woolf, Virginia Woolf
Wat is er nou? Vond je het niet leuk? Ik vond het om je dood te lachen.
Op het feest lag je onder tafel. - Helemaal niet, ik glimlachte.
Het was best leuk. - Het is om je rot te lachen.
Het was heel grappig. - Ik word kotsmisselijk van je.
Wat zeg je? - Ik word kotsmisselijk van je.
Dat is niet bepaald een aardige opmerking.
Ik hou van die woede van jou. Dat vind ik nog het leukst aan je.
Wat ben je toch een zeikerd. Je hebt niet eens genoeg...
Wat nou?
Lef?
Praatjesmaker.
Jij doet nooit ijs in m'n drankje. Waarom niet?
Dat doe ik altijd, maar jij eet de ijsblokjes op.
Je hebt de rare gewoonte om op je ijsblokjes te kauwen, als een hond.
Je bijt je tanden nog eens kapot. - Het zijn m'n eigen tanden.
Een paar, ja. - Ik heb meer tanden dan jij.
Twee meer.
Maar jij wordt kaal. - Jij ook.
Geef mama nou eens een lekkere, natte zoen. Ik wil een natte zoen.
Daar heb ik nu geen zin in.
Waar blijven die mensen? Die knappe, goedgebouwde jongeman...
en z'n vrouw met haar smalle heupen.
Ze zijn even met papa blijven praten. Waarom wil je me niet kussen?
- Als ik je zou kussen...
zou ik wild worden en je met geweld op het vloerkleed moeten nemen.
Dan verschijnt het bezoek en wat zou je vader daar wel niet van zeggen?
Zwijn dat je bent.
Schenk me nog eens wat in, geliefde. - Jij weet er wel weg mee, hè?
Ik heb gewoon dorst.
Ik drink je zo onder tafel, dus maak je over mij maar geen zorgen.
Jij hebt elke prijs voor wangedrag in de wacht gesleept die er maar is.
Als je bestond, scheidde ik van je. - Als je maar overeind blijft.
Ik kan je al jaren niet meer zien. - Als je tegen de vlakte gaat...
En hou je kleren aan. Niks zo erg als jij, dronken met je rok over je kop.
Een nul. - Je koppen, kan ik beter zeggen.
Feestje, feestje. - Ik verheug me hier echt op.
Ga nou opendoen. Kom binnen. - Doe jij dat maar.
En nu ga je opendoen. - Wat m'n liefste maar wil.
Zolang je maar niet gaat zeveren. - Zeveren?
Wat is dat nou? Studententaal? - Niet over een kind gaan zeveren.
Waar zie je me voor aan? Daar begin ik over als ik dat wil.
Ik raad het je af. - Je doet maar.
Ga nou maar opendoen. - Ik heb je gewaarschuwd.
Wat m'n liefste maar wil.
Sommige mensen komen niet zomaar bij iemand binnen...
ook al horen ze van binnen een of ander onmenselijk gegrom.
Kom binnen. - Daar zijn we dan eindelijk.
Let maar niet op die zuurpruim. Geef je jas maar aan de zuurpruim.
Hadden we beter niet kunnen komen? - Schei nou toch uit.
Gooi je spullen maar ergens neer. - Stoelen, vloer, maakt niet uit.
Ik zei al dat we niet moesten gaan. - Komen jullie nou binnen of niet?
Schei uit met dat gekloot. - De taal die Martha soms uitslaat.
Ga toch zitten, kinderen.
Wat is het hier enig.
Inderdaad, heel leuk.
Van wie is dat schilderij? - Dat is van...
Van de een of andere Griek met snor, op wie Martha een oogje had.
Het heeft een... - Een rustige heftigheid?
Een zekere luidruchtige ontspannenheid?
Een rustige, ontspannen heftigheid? - Je wordt in de maling genomen.
Dat heb ik in de gaten.
Het is een verbeelding van de toestand van Martha's hersenen.
Schenk eens iets voor die kinderen in. Wat willen jullie?
Waar heb jij zin in? - Ik weet het niet.
Doe maar een cognacje. 'Niet gemixt, zo gefikst.'
En jij...
Een bourbon met ijs, als u het goedvindt.
Volgens mij vind ik dat wel goed. En jij, Martha? Glaasje pure alcohol?
'Niet gemixt, zo gefikst.'
wie is er bang voor Virginia Woolf
Was dat niet grappig? Dat was wel zo grappig.
Inderdaad. - Ik heb me bescheurd.
George vond het niet grappig.
Martha denkt dat iets pas leuk is als je je bescheurt.
Ik heb het ontzettend naar m'n zin gehad op het feest.
En je vader is zo'n geweldige man.
Een goeie kerel, hè? - O wee, als je er anders over denkt.
Het is een geweldige kerel. - We weten allemaal dat 't een god is.
Laat m'n vader met rust.
Als je naar zoveel feestjes moet... - Ik vond het heel leuk.
En ik stelde het enorm op prijs...
dat hij ons heeft geïntroduceerd en tijdelijk onderdak heeft geregeld.
Toen ik in Kansas doceerde...
Moesten we helemaal zelf onze weg zien te vinden, hè schat?
Ik moest zelf op de echtgenotes afstappen...
in de bibliotheek en de supermarkt, en tegen ze zeggen:
'U bent vast de vrouw van dr zus en zo.' Heel vervelend.
Papa weet hoe je die dingen aanpakt. - Het is een opmerkelijke man.
Geloof dat maar.
Je kan het makkelijker hebben als je aan een universiteit lesgeeft...
dan als je met de dochter van de rector magnificus getrouwd bent.
Het moet een prachtkans zijn. Voor sommigen zou het 'n buitenkans zijn.
Je kan het makkelijker hebben.
Sommigen zouden er hun rechterhand voor overhebben.
Meestal raken ze er een wat intiemer lichaamsdeel voor kwijt.
Wil je me misschien even wijzen waar...
Gaat het wel goed met je? - Natuurlijk, schat.
Ik wil m'n neus poederen.
Wijs je haar het eufemisme even?
M'n excuses. Ik wilde je toch het huis laten zien.
Ik ben zo terug. - Ik krijg echt wat van je.
Ga nou maar. En begin nou niet over je weet wel.
Ik heb het over alles wat ik maar wil.
Wat ik maar wil. - Ga nou maar.
Wat zal het zijn? - Ik hou het op bourbon.
Dus je zit bij Wiskunde?
Dat zei Martha. Tenminste, dat dacht ik.
Waarom ben je docent geworden?
Om dezelfde redenen waarom u dat geworden bent, neem ik aan.
Wat waren mijn redenen dan?
Dat weet ik niet. - We hebben dezelfde redenen, zei je.
Ik zei dat ik dat aannam. - Waarachtig.
Bevalt het je hier? - Best gezellig.
Ik bedoel op de universiteit. Ik snap wat je dacht dat ik bedoelde.
Dat bevalt me best.
Het bevalt me best.
U zit hier al heel lang, hè?
Ja, sinds m'n huwelijk met hoe heet ze, met Martha.
Al voor die tijd. Een eeuwigheid. Vol hoop en goede bedoelingen.
Goed. beter, best, bestolen.
Wat vind je van die verbuiging? Je geeft geen antwoord op m'n vraag.
Niet zo neerbuigend doen. Wat vind je van die verbuiging?
Ik weet echt niet wat ik daarop moet antwoorden?
Als ik zeg dat het grappig is, zegt u dat het treurig is.
En als ik zeg dat het treurig is, dan is het natuurlijk grappig.
Heel goed, heel goed. - Als m'n vrouw er is, moesten we...
Rustig nou maar. Je wilt vast nog een glas.
Ik heb nog, en ik vind echt... - Ik schenk wat bij.
Ik bedoel, jullie twee... Uw vrouw en u hebben kennelijk iets...
Martha en ik zijn alleen ons restje verstand aan het oefenen.
Let er maar niet op. Laten we maar eens wat praten.
Ik raak niet graag bij andermans zaken betrokken.
Daar kom je wel overheen. Beddendans is onze sport.
Hoe bedoelt u? - Hou op met dat u. Hoe oud ben je?
Achtentwintig. - Ik ben in de veertig.
Kijk je daar niet van op? Zie ik er niet een stuk ouder uit?
Je ziet er prima uit. - Ik ben altijd slank geweest.
Ik doe aan handbal. Hoeveel weeg jij? Zo'n 140 pond?
Handbal je? - Niet geweldig.
Martha is 95... jaar oud. Ik neem aan dat ze een stuk meer weegt.
Hoe oud is jouw vrouw? - Zesentwintig.
Martha is een opmerkelijk mens. Ik denk dat ze zo'n 50 kilo weegt.
Weegt uw vrouw... - De jouwe. Martha is mijn vrouw.
En als je met haar getrouwd was, zou je weten wat dat betekent.
En als ik met de jouwe getrouwd was, zou ik dat ook weten.
Volgens Martha zit je bij de wiskundefaculteit of zo.
Martha vergist zich zelden. Misschien hoor je er wel thuis.
Ik ben bioloog, ik zit bij de biologiefaculteit.
Dus jij bent degene die iedereen hetzelfde gaat maken...
door aan onze chromosomen te gaan sleutelen. Is het niet?
Niet echt chromosomen.
Ik ben erg wantrouwig.
Denk jij dat we niets van de historie leren? Ik zit bij Geschiedenis.
Martha zegt altijd dat ik erbij zit in plaats van dat ik het 'ben'...
in de zin van dat ik hoofd van de faculteit ben. Dat ben ik niet.
Ik leid de biologiefaculteit niet. - Maar jij bent 21.
As je in de 40 bent, sta je misschien wel aan het hoofd van de faculteit.
Ik ben echt heel wantrouwig.
Ik heb ergens gelezen dat sciencefiction geen fictie is.
Dat jullie echt gaan zorgen dat we allemaal op elkaar lijken.
Dan houden we niet veel muziek en schilderkunst meer over.
Maar dan hebben we wel een samenleving vol eersteklas jongelui.
Culturen en rassen zullen verdwijnen en de mieren nemen de macht over.
U weet niets van exacte wetenschap. - Maar wel van geschiedenis.
En ik weet wanneer ik bedreigd word.
Je vrouw heeft echt geen heupen, is het niet? Is het wel?
Niet dat ik een groot liefhebber ben. Ik bedoel dat ze smalle heupen heeft.
Hebben jullie kinderen? - Nog niet. En jullie?
Zie daar maar eens achter te komen. - Inderdaad.
Dus geen kinderen? Wat is er aan de hand?
Niets. We willen nog even wachten tot we gesetteld zijn.
Denk je dat jullie gelukkig worden in New Carthage?
Vast, al ben ik niet van plan hier altijd te blijven.
Daar zou ik geen ruchtbaarheid aan geven. Daar houdt de ouwe niet van.
Martha's vader verwacht dat z'n staf hier in het harnas sterft.
Een hoogleraar Latijn is echt in de rij bij de lunchroom ingestort.
Maar de ouwe gaat nergens vallen. Die sterft gewoon niet.
Er gaan geruchten... Niet tegen Martha zeggen, dan wordt ze witheet.
dat die ouwe ruim twee eeuwen oud is.
Daar zit iets ironisch in, maar ik weet even niet wat dat is.
Ik vraag me af waar vrouwen het over hebben als de mannen praten.
Wat moet je?
Is dat geen prachtig geluid? Hoeveel kinderen willen jullie?
Ik weet het niet. M'n vrouw... - Heeft smalle heupen.
Daar is er in elk geval eentje. - Je moet echt dit huis eens bekijken.
Jezus, kun je niet even wachten? - Ze is zich aan het omkleden.
Trekt ze iets anders aan? Waarom? - Omdat ze zich dan prettiger voelt?
Waarachtig. Jij weet nergens wat van.
Gaat het wel, schat? - Ja schat, echt.
Dus ze wil zich prettiger voelen? Dat wil ik nog wel eens zien.
Ik wist niet dat u een zoon had.
Dat u een zoon hebt. - Zie daar maar eens achter te komen.
Morgen is hij jarig. Hij wordt zestien.
Dus ze heeft je over hem verteld? Je zei dat ze zich aan het omkleden is.
Zei ze ook... - Dat hij morgen jarig is? Ja.
Je ziet een beetje bleek. Wil je... - Nog een bodempje cognac, graag.
Mag ik nog wat inschenken?
Ga je gang, zet het maar op een zuipen. Dat zul je nodig hebben.
Wat ben je ook een destructief...
Hoe laat is het, schat? - Half drie.
Zo laat al? Misschien moeten we maar eens naar huis.
Zit de oppas dan op jullie te wachten?
Ik zei dat we geen kinderen hebben. - Ik zat niet te luisteren, sorry.
Of niet na te denken. Kies zelf maar.
We gaan zo weg.
Nee, doe dat nu niet.
Martha verkleedt zich niet voor mij, dat doet ze al jaren niet meer.
We zitten hier nog dagen vast, want ze bewijst jullie een eer.
Vergeet niet dat Martha de dochter van onze baas is, z'n rechterarm.
Ik dacht aan een ander woord, maar dat is meer iets voor Martha.
Nee maar, je zondagse jurk. - Wat prachtig.
Vind je hem mooi? Waarom stond je nou toch zo te schreeuwen?
We snakten naar die zoetgevooisde stem van je.
Loop jij nou maar naar de bar... - En schenk 'n glaasje voor mama in.
Inderdaad.
Goed van je om al op je twaalfde je doctoraal te halen.
Ik was twaalf en een half. Nee hoor, negentien.
Dat had je niet moeten vertellen. - Ik ben trots op je.
Ik ben onder de indruk. - Gelijk heb je.
Ik verga van afgunst. Moet ik soms gaan overgeven?
Je hebt gelijk dat je trots bent. - En het is ook nog een aardige vent.
Het zou me niks verbazen als je de geschiedenis...
biologiefaculteit nog eens overneemt. Die obsessie voor geschiedenis ook.
Wat een opmerking: 'Die obsessie voor geschiedenis ook.'
Hij heeft geen obsessie voor geschiedenis maar voor de faculteit.
En dat komt doordat... - Hij er niet de baas is.
Dat hebben we allemaal al doorgenomen toen jij boven bezig was.
George zit tot over z'n oren in de faculteit.
Hij zakt er helemaal in weg.
Net een veengebied. Drijfzand. Een moeras.
Hé, moerasje. Moerasje van me.
Kan ik iets voor je betekenen?
Jazeker. Je mag m'n sigaret aansteken, als je daar zin in hebt.
Er zijn grenzen...
aan wat een man kan pikken voor hij een paar treden lager komt te staan.
Ik hou je hand vast als je bang bent, en ik breng stiekem drankflessen weg.
Maar ik steek niet je sigaret aan, en dat is, zoals bekend, dat.
Jij speelt dus football?
Inderdaad, ik ben quarterback geweest. Maar ik bokste beter.
Boksen? Hoor je dat?
Je bent zo te zien nooit in je gezicht geraakt.
Hij is interuniversitair kampioen middengewicht geweest.
En je hebt zo te zien nog steeds een heel behoorlijk lijf.
Gedraag je nou toch... - Hou je bek.
Is dat ook zo? Heb je jezelf in vorm gehouden?
Dat gaat best. Ik zit op de sportschool.
Hij heeft een heel strak lijf. - Dat is heel fijn.
Je weet tenslotte maar nooit... - Wanneer zoiets van pas komt.
Ik bedoel, waarom zou je het opgeven voordat het niet anders kan?
Je hebt helemaal gelijk. - Die obsceniteiten van je...
George houdt niet van lichamelijke praatjes.
Buikje hoort niet graag over spieren praten. Hoeveel weeg je?
Zo'n 140 pond. - Nog steeds middengewicht. Mooi zo.
Vertel ze eens over dat bokspartijtje van ons.
Vertel ze dat nou eens. - Doe jij maar. Je kan het zo goed.
Gaat het wel goed met hem?
Een paar jaar na ons trouwen hebben we eens een partijtje gebokst.
Een partijtje gebokst, jullie? - Echt waar. Wij tweeën.
Daar kan ik me niks bij voorstellen. - Niet in een echte boksring.
Papa was eens op de fysieke- gezondheidstoer. Dus op een keer...
trok hij bokshandschoenen aan en daagde George uit voor een partijtje.
Maar George had daar geen zin in.
Papa zei nog: Vooruit jongeman, wat ben jij nou voor schoonzoon?
Intussen had ik een stel bokshandschoenen aangetrokken.
Bij wijze van grapje besloop ik hem van achteren en gilde: George.
En ik geef hem een stelletje opstoppers.
George draaide zich om en kreeg er een recht op z'n kaak.
Zo op z'n kaak. Hij moet wel uit z'n evenwicht zijn geweest.
Hij kwam languit in een bosbessenstruik terecht.
Paf. Jij bent dood.
Waar heb je dat vandaan, rotzak? - Ik heb hem al een tijdje. Leuk, hè?
Rotzak dat je bent. Heel leuk, hoor. Geef me eens een kus.
Straks, schatje. - Geef me een kus.
Dus daar ben je op uit. Een geile voorstelling voor de gasten.
Alles op z'n tijd, Martha. En nu is het tijd voor een drankje.
Je hebt aan je glas geknabbeld. - Niet waar.
Ik kan wel wat gebruiken, ik was zo bang. Was jij niet bang?
Dat weet ik niet meer. - Vast wel.
Dacht je dat ik je ging vermoorden? - Jij mij vermoorden? Belachelijk.
Wie weet doe ik het nog eens. - Vast niet.
Waar is de plee? - Aan het eind van de gang rechts.
Niet met 'n geweer terugkomen, hoor. - Jij hebt geen hulpstuk nodig, hè?
Voor jou geen namaakgeweer. - Kan ik m'n glas hier laten?
Welja. Het hele huis staat vol halfgevulde glazen van Martha.
In de kast, naast het bad, en zelfs eens een in de vrieskist.
Niet waar. - Wel waar.
Krijg je geen kater van cognac? - Ik drink nooit erg veel.
Je man heeft van alles over chromosomen verteld. Hij is bioloog.
Hij zit bij Wiskunde. - Bij Biologie.
Hij zit bij Biologie. Als iemand het moeten weten, ben ik dat.
Nou, dan is hij bioloog. Geweldig, hoor.
Biologie is nog beter. Jij zit met je neus in het vlees.
Ze dacht dat je bij Wiskunde zat. - Misschien hoor ik daar wel thuis.
Blijf jij maar mooi zitten waar je zit, met je neus in het vlees.
Je hebt een obsessie voor dat lelijke woord.
Je kan van daaruit makkelijk genoeg de geschiedenisfaculteit overnemen.
Die faculteit moet toch eens worden overgenomen, en George doet 't niet.
Waar of niet, moerasje van me?
Ik stel me jou voor tot aan je hals in het cement. Nee, tot aan je neus.
Wanneer komt jullie zoon...
Iets over jullie zoon.
Wanneer komt jullie zoon... Waar komt jullie zoon thuis?
Wanneer komt onze zoon thuis? - Laat maar zitten.
Ik wil het weten, Jij bent erover begonnen. Wanneer komt hij thuis?
Sorry dat ik het ter tafel heb gebracht.
Je hebt hem ter wereld gebracht. Nou ja, min of meer.
Wanneer komt dat stuk ongeluk? Hij was morgen toch jarig?
Ik wil er niet over praten.
Het spijt haar dat ze het... dat ze hem ter wereld heeft gebracht.
Wanneer komt dat stuk ongeluk thuis?
Nu je er toch over bent begonnen. Wanneer komt dat stuk ongeluk thuis?
George praat zo minachtend over hem omdat hij problemen heeft.
Wat is er dan met het stuk ongeluk? - Noem hem niet zo.
Jij bent degene met problemen. - Dat is volkomen belachelijk.
Vind ik ook.
Z'n grootste probleem met 't stuk... met onze fantastische zoon is...
dat hij er niet helemaal zeker van is dat het zijn zoon is.
Wat ben jij een slecht mens.
En ik heb je nog zo gezegd dat ik van niemand anders zwanger zou worden.
Een in en in slecht mens. - Is dit nu wel een onderwerp...
Laat ik je wel vertellen dat Martha liegt.
Er is weinig wat ik zeker weet. Maar waar ik wel zeker van ben...
is m'n chromosomologische bijdrage...
aan onze blondogige, blauwharige zoon.
Wat ben ik daar blij om.
Dat was een prachtige toespraak. Je weet er wat van te maken.
Heel, heel goed.
Martha weet het nu eenmaal beter. - Ik heb net zo goed gestudeerd.
Onze zoon heeft geen blauw haar, en trouwens ook geen blauwe ogen.
Hij heeft net als ik groene ogen. Vreselijk mooie, groene ogen.
Hij heeft blauwe ogen. - Groene ogen, klootzak.
Tuttut. - Schei uit, stomme trut.
Hij is geen trut, dat kan helemaal niet. Jij bent een trut.
Let een beetje op je woorden, jij.
Geef mij nog maar een slok. - Volgens mij heb je genoeg gehad.
Allemaal nog een rondje? - Onzin.
George heeft waterig blauwe ogen, melkachtig blauw.
Welke van de twee is het nou? - Ik laat ruimte voor twijfel.
Papa heeft groene ogen. - Niet waar.
Hij heeft de rode oogjes van een witte muis. Hij is een witte muis.
Dat zou je hem nooit in z'n gezicht durven zeggen.
Die grote kop met wit haar, en die rode oogjes? Een grote, witte muis.
Hij haat papa. Niet om wat die hem heeft aangedaan, maar vanwege...
M'n eigen tekortkomingen? - Je slaat de spijker op z'n kop.
Weet je waarom die zak m'n vader haat?
Toen George hier 500 jaar terug kwam, stond papa achter hem.
En weet je wat ik deed, stomme trut die ik ben?
Ik werd verliefd op hem. - Dat vind ik leuk.
's Nachts ging ze onder m'n raam zitten janken en krabbelen.
Ik kon me niet concentreren, dus ben ik maar met haar getrouwd.
Ik werd verliefd op dat daar. - Martha is een romantische ziel.
Dat ben ik.
Ik werd verliefd. En het was ook wel een praktische regeling.
Papa dacht eerst dat George het in zich had om de boel over te nemen.
Ik zou hier niet mee doorgaan als ik jou was.
Maar dat ben je niet. - Je hebt al over je weet wel gepraat.
Over onze spruit, het stuk ongeluk. Als je nu ook nog hierover begint...
Moet dit nou echt?
Dus ik trouwde met hem. Ik had het allemaal al bedacht.
Hij zou eerst de faculteit overnemen en dan de hele universiteit.
Zo moest het gaan. Word je al kwaad, schat?
Doodeenvoudig. En papa vond het in eerste instantie ook een goed idee.
Tot hij een paar jaar goed ging opletten. Word je al kwaad?
Toen begon hij te denken dat het misschien niet zo'n goed idee was.
Dat George het toch niet in zich had. Nee, ik schei niet uit.
George was namelijk niet erg agressief.
Hij was eigenlijk nogal 'n slapjanus. Een dikke, vette slapjanus.
Schei uit, zei ik. - Hopelijk was dat een lege fles.
Je kan je met jouw magere salaris niet veroorloven drank te verspillen.
En nou zit ik hier bij Geschiedenis vast, met deze slapjanus.
Getrouwd met de dochter van de rector...
die had verwacht dat ze wat zou voorstellen.
...die het lef niet heeft om te zorgen dat je trots op hem bent.
Ik moet overgeven.
Het komt wel goed. Ik zal koffie zetten. Heus, het komt goed.
Ik vind het heel erg.
Ze moet eigenlijk niet drinken. Ze is erg fragiel.
Smalle heupen, zoals jij zegt.
Waar is mijn lekkertje eigenlijk? Waar is Martha?
Ik geloof dat ze koffie gaat zetten.
Ze wordt erg gauw ziek. - Martha? Die is nooit ziek.
Of je moet haar opnames in het rusthuis meetellen.
Nee, mijn vrouw wordt gauw ziek. Jouw vrouw is Martha.
Dat weet ik, ja.
Ze heeft niet echt ooit in een rusthuis gezeten.
Jouw vrouw? - Nee, de jouwe.
Nee, dat is waar. Maar ik zou dat doen.
Ik bedoel, als ik haar was, zou ik dat doen. Maar dat ben ik niet.
Dus dat doe ik niet. Maar ik zou het best willen.
Het gaat er hier af en toe behoorlijk heftig aan toe.
Dus je vrouw geeft vaak over. - Dat zeg ik niet. Ze wordt snel ziek.
Ik dacht dat je bedoelde dat ze...
Dat is ook zo. Ze geeft veel over. - Vaak, bedoel je.
Als ze eenmaal begint, kan ze rustig uren doorgaan.
Niet de hele tijd. Regelmatig.
Je kan de klok op haar gelijkzetten? - Zo ongeveer.
Ja, natuurlijk.
Ik ben met haar getrouwd omdat ze zwanger was.
Zo-even zei je dat jullie geen kinderen hadden.
Ze was ook niet echt in verwachting. Het was een schijnzwangerschap.
Ze zwol op, en toen kromp ze weer.
En toen ze opgezwollen was, trouwde je met haar?
En toen kromp ze weer.
Toen ik op kostschool zat, ten tijde van de Punische Oorlogen...
gingen we de eerste dag van de vakantie met een stel de stad in.
's Avonds gingen we dan naar de kroeg van de vader van een van ons.
Dan zaten we met de volwassenen te drinken en naar jazz te luisteren.
En op een keer was er ook een jongen bij, van vijftien...
die een paar jaar daarvoor z'n moeder met een geweer had doodgeschoten.
Volkomen bij toeval, zonder zelfs maar een onderbewust motief.
Die ene keer ging die jongen met ons mee. We bestelden wat te drinken.
Toen hij aan de beurt was, zei hij: Doe mij maar een kochnak.
Doe mij maar een kochnak met water.
We begonnen allemaal te lachen.
Hij was blond en had een engelachtig smoeltje.
Z'n wangen en z'n nek liepen rood aan.
De kelner vertelde aan de mensen naast ons wat hij had gezegd.
Die begonnen te lachen. En anderen begonnen ook te lachen.
Niemand lachte harder dan wij.
Niemand lachte harder dan de jongen die z'n moeder had doodgeschoten.
Al gauw wist de hele tent waarom er zo gelachen werd.
Iedereen begon lachend kochnak te bestellen.
Al gauw werd er natuurlijk minder algemeen gelachen.
Maar het duurde een hele tijd voor het helemaal was weggestorven.
Want er was altijd wel iemand aan een tafel die kochnak bestelde.
En dan werd er weer gelachen. Wij werden die avond vrijgehouden.
De gangster die de zaak runde trakteerde ons op champagne.
En natuurlijk hadden we de volgende dag allemaal last...
alleen in onze trein op weg naar huis...
en stuk voor stuk met een volwassen kater.
Dat was de geweldigste dag van m'n jeugd.
Hoe is het die jongen die z'n moeder had doodgeschoten verder vergaan?
Dat vertel ik niet.
De zomer daarna zat hij achter het stuur met z'n vader naast zich.
Hij week uit voor een egel en reed frontaal tegen een boom.
Hij was niet dood. Toen hij in het ziekenhuis bijkwam...
vertelden ze dat z'n vader wel dood was.
Hij begon te lachen, hebben ze me verteld.
En hij bleef maar lachen. Harder en harder.
En pas toen ze een naald in z'n arm hadden gestoken...
pas toen hij buiten bewustzijn was geraakt...
hield z'n gelach op.
Toen hij voldoende hersteld was om verplaatst te kunnen worden...
werd hij in een gesticht opgenomen.
Dat is dertig jaar geleden.
Zit hij daar nog steeds?
Ik heb gehoord dat hij die dertig jaar lang...
nooit één enkel geluid heeft voortgebracht.
Dat is Grote Martha. - Ze is koffie aan het zetten.
Voor dat hysterische vrouwtje van je, dat zwelt en krimpt.
Zwol en kromp. - Doet ze het niet meer?
Helemaal niets meer.
Martha heeft geen schijnzwangerschappen.
Mijn vrouw heeft er eentje gehad. - Martha raakt helemaal niet zwanger.
Hebben jullie meer kinderen? Nog dochters?
Of we wat hebben?
Hebben jullie alleen die ene... Die ene zoon?
Nee, we hebben er maar één. Een zoon.
Onze zoon.
Dat is leuk.
Hij is een hele troost, een boksbal.
Een wat? - Dat snap je toch niet.
Een boksbal.
Ik versta je wel, ik ben niet doof. Ik zei dat ik het niet begreep.
Dat zei je helemaal niet. - Maar dat bedoelde ik wel.
Je wordt kribbig. Onze zoon, de appel van onze drie ogen...
Aangezien Martha een cycloop is.
is een boksbal, en dan word jij kribbig.
Ik ben al uren aan het drinken, m'n vrouw is aan het overgeven...
en er wordt hier 'n hoop geschreeuwd. - En dus word je kribbig. Geeft niks.
Iedereen wordt hier kribbig. Maak je niet druk. Je bent gewoon kribbig.
Nu we toch hier buiten zijn, wil ik nog even iets rechtzetten.
Luister. Oerwoudgeluiden.
Dierenkreten.
Daar hebben we ons verpleegstertje. - We zijn aan de koffie.
Kan ik misschien iets doen?
Luister jij nu maar naar Georges kant van de zaak.
Verveel jij je maar lekker dood. Heb je die puinhoop nog opgeruimd?
Nee, dat heb ik niet gedaan.
Ik probeer al jaren de puinhoop op te ruimen die ik heb gemaakt.
Probeer je dat al jaren? - Meewerken, aanpassen...
is de beste aanpak, vind je niet? - Je moet mij er niet bij betrekken.
Dat ligt simpeler. Jij trouwt met een vrouw omdat ze opgezwollen is.
Terwijl ik, ouderwets als ik ben... - Er speelde wel wat meer.
Vast en zeker. Ik wed dat ze geld heeft.
Wil je zeggen dat ik raak geschoten heb? Wat een vakmanschap.
En nog wel bij de eerste poging. Er speelde nog meer.
Ter compensatie. Dat soort dingen zijn er altijd.
Mag ik zo vrij zijn.
Vertel eens wat meer over dat geld van je vrouw.
Dan niet.
M'n schoonvader was een man van God. En hij was heel rijk.
Van welk geloof?
M'n schoonvader werd op z'n zesde of zo door God geroepen.
Hij begon te prediken en mensen te dopen en zielen te redden.
Hij reisde een hoop rond en werd behoorlijk beroemd.
Niet zo beroemd als sommigen, maar nog altijd behoorlijk beroemd.
En toen hij stierf, had hij een hoop geld.
Geld van God. - Nee, z'n eigen geld.
Waar was 't geld van God gebleven? - Dat had hij uitgegeven.
Dat is heel bijdehand.
Martha heeft geld omdat de tweede vrouw van haar vader...
Dus niet haar moeder, maar van toen die overleden was.
Die vrouw was heel oud, had allemaal wratten en ze was heel rijk.
Die was dus een heks.
Het was een goede heks, en ze trouwde met de witte muis...
die haar wratten moet hebben opgepeuzeld...
want ze ging bijna meteen in rook op.
Het enige wat restte, afgezien van wrattenzalf, was een fikse erfenis.
Mijn schoonvader en de heks hadden samen iets moeten beginnen.
Want hij was ook een muis. - Waarachtig?
Hij was een kerkmuis.
Je vrouw heeft het niet over een stiefmoeder gehad.
Misschien is het ook niet waar.
Besef je wel dat ik je uithoor omdat je een bedreiging vormt?
Ik heb belastend materiaal nodig. Dan ben je gewaarschuwd.
Ik maak me nog het meest zorgen om achterbakse types als jij.
Fijn dat je me niet gelooft. De geschiedenis staat aan jouw kant.
Nee, die staat aan jouw kant. De biologie staat aan mijn kant.
Geschiedenis, biologie. - Ik ken het verschil.
Dat zou je niet zeggen.
We hadden afgesproken dat je eerst de geschiedenisfaculteit zou overnemen.
Ik had eigenlijk het idee om me zo'n beetje overal in zou werken.
Overal de zwakke plekken opsporen. - Zoals ik.
Een vast gegeven worden, en dan...
een wat? - Een onvermijdelijkheid.
Precies. En dan neem ik wat colleges van de oudere lui over.
Een paar ter zake doende vrouwen pakken.
Je bent pas goed bezig als je een paar ter zake doende vrouwen pakt.
Dat is de weg naar de macht. Je moet ze stuk voor stuk pakken.
De allee naar iemands baan loopt via z'n vrouw. Vergeet dat nooit.
En ik wil wedden dat de allee van je vrouw de breedste van allemaal is.
Omdat haar vader rector magnificus is.
Dat is een historische onvermijdelijkheid.
Ik kan haar maar beter meteen naar de bosjes afvoeren.
Zeker weten.
Het lijkt wel of je het echt meent.
Je denkt dat jij het echt meent, en daar schrik je je dood van.
Je maakt een geintje. - Was het maar waar.
Mag ik je een goede raad geven? - Wil jij me raad geven?
Je hebt nog niets geleerd. Je moet elke goede raad aangrijpen. Luister.
Ik geef je een goed advies.
Het is hier een en al drijfzand en voor je het weet, zak je weg.
Ik vind je een zeikerd en je bent erg met jezelf ingenomen...
maar ik wil je toch wat adviezen geven om te overleven. Versta je me?
Je komt luid en duidelijk door. - Je wilt het op het gehoor spelen.
Het komt allemaal goed, want het rooster is geschiedenis, nietwaar?
Brei jij nou maar lekker door, opoe. Ik red me wel.
Ik probeer je te bereiken... - Je wilt contact maken.
Communiceren? Heel aangrijpend.
Dat is echt vreselijk ontroerend. Krijg de klere.
Je hebt me heus wel verstaan.
Je neemt de moeite om een samenleving op te bouwen...
op de beginselen van... beginselen.
Je schept regering en kunst, en beseft dat dat dezelfde dingen zijn.
Je brengt alles tot een punt waarop er werkelijk iets te verliezen valt.
En dan, te midden van de verstandige geluiden van hardwerkende mensen...
doemt daar de dies irae op. En wat laat de bazuin horen?
'Krijg de klere.'
We staan nog wel een beetje onvast op de benen.
Doe die jas aan. - Ik heb het niet koud.
Doe hem nou maar aan, want we gaan naar huis.
Wat heb jij nou weer uitgehaald?
Ik rij de auto vast voor. - Ik bel wel een taxi.
Wat denk je nou dat je aan het doen bent?
Volgens mij ga ik de auto halen om onze gasten naar huis te brengen.
Bied je je excuses niet aan? - Die weg had recht moeten zijn.
Dat bedoel ik niet. Dat je haar hebt laten overgeven.
Heeft dat stuk op de achterbank z'n vrouw soms misselijk gemaakt?
Jij maakt mij misselijk. - Dat ligt anders.
Ik geef gewoon af en toe over. Ik word soms zomaar misselijk.
Je bent nu eenmaal teer.
Ik doe het altijd. - Net de Big Ben.
Vroeger moest onze zoon steeds overgeven, vanwege George.
George hoefde maar binnen te komen, of hij begon te kokhalzen.
Hij kon er niet tegen dat jij altijd maar aan hem zat te friemelen.
Dat je in kimono z'n kamer in kwam.
Daarom liep hij zeker twee keer in één maand weg.
Zes keer in één jaar. - Onze zoon liep van huis...
omdat Martha hem altijd in het nauw dreef.
Als ik thuiskwam, stormde hij op me af en zei: Mama zit altijd aan me.
Vreselijk gênant. - Waarom praat je er dan over?
Ik wou het er helemaal niet over hebben.
Had ik nog maar wat cognac. Daar ben ik echt gek op.
Goed zo. - Die werkt kalmerend.
Ik dronk vroeger ook cognac. - Je dronk kochnak.
Hou je bek.
Heeft hij je dat verteld? Hij heeft vast wel iets gezegd.
We hebben eigenlijk alleen maar een beetje rondgedanst.
Ik ben gek op dansen. - Dat bedoelde hij niet.
Dat dacht ik ook niet. Twee volwassen kerels die dansen.
Heeft hij verteld dat papa niet goed vond dat hij 'n boek publiceerde?
Wat voor boek? - Gewoon een boek.
Kijk, daar kun je dansen. Waarom gaan we niet dansen?
We zijn bijna thuis. - Dat is helemaal geen slecht idee.
Ben jij ook niet gek op dansen? - Met de juiste man wel.
Zet de auto stil. We gaan dansen. Heb je me nou gehoord?
Wat m'n liefste maar wil.
Ik dans als een wervelwind.
Zet er nou eens eentje op.
Wat doen we? Gemengd dubbel? - Ik ga zeker niet met jou dansen.
Nee, niet met hem erbij. Of met die spring-in-'t-veld daar.
Het maakt me niet uit met wie ik dans. Ik dans wel alleen.
Dadelijk ben je weer misselijk. - Ik dans als een wervelwind.
Vooruit jongens, kies maar uit en zet 'm op.
Schei daarmee uit.
- Wat zei je?
Wat zei je, schat? - Waarom houdt het nou op?
Geef me wat wisselgeld.
Schei daarmee uit. Je zeurt me altijd aan m'n kop als ik me vermaak.
Laat me met rust. Ik wil dansen en dat wil jij liever niet.
Laat me nou maar met rust.
Kies maar eens wat uit. - Geloof dat maar.
Zo lekkertje met je mooie tieten, heb je zin om te dansen?
Wat zei je tegen m'n vrouw?
Als ik m'n eigen dans niet mag uitvoeren, dan blijf ik zitten.
Kom mee, stuk.
We gaan gewoon zitten kijken.
Je bent echt sterk, hè? Daar hou ik wel van.
Ze dansen of ze vaker samen dansen. - Het is een bekende dans.
Ik snap niet wat je bedoelt.
Je beweegt lekker. - Jij ook.
Ze vinden dat ze lekker bewegen.
Het verbaast me dat George je niet zijn kant van de zaak heeft verteld.
Waarachtig? - Hij neemt meestal de kans waar.
Volgens mij vertrouwt hij me niet. - Het is een intriest verhaal.
Je zou erom moeten huilen. - Je hebt nare talenten, Martha.
Ik waarschuw je, moedig haar nou niet aan.
Je mag me niet aanmoedigen. - Dat hoor ik. Vertel nog eens wat.
Georgie hier heeft grote ambities, ondanks iets raars in z'n verleden...
waar Georgie een roman over heeft geschreven.
Maar daar is het bij gebleven.
Dat rijmde. - Ik waarschuw je.
Maar papa sloeg er één blik op... - Dadelijk krijg je een opstopper.
En hij was diep geschokt door wat hij las. En of hij dat was.
Een roman over een stoute jongen... - Ik pik dit gewoon niet.
Waffel dicht. - Een stoute jongen...
die z'n moeder en z'n vader vermoord had.
En papa zei: Ik verbied je om zoiets te publiceren.
Afgelopen met dansen. - Vechten.
Papa zei: Je denkt toch niet dat je die rotzooi mag publiceren?
Geen sprake van, zolang je hier doceert. En anders vlieg je eruit.
Hou op.
Ik laat me niet bespotten. - Hij laat zich niet bespotten, hoor.
Over een jongen die z'n moeder vermoordt en z'n vader doodt...
en net doet of het per ongeluk was. - Wacht eens even.
En de klapper was dat George tegen papa zei:
Maar papa... Ik bedoel: Maar meneer, dit is geen roman.
Je gaat dit niet zeggen. - Mooi wel. Blijf uit m'n buurt.
Dit is mij overkomen. - Ik vermoord je.
Het is echt gebeurd.
Vechten.
En nou even rustig. Nu even allemaal heel rustig.
Moordenaar. - Rustig nou maar.
Wat is hier aan de hand? - Niets. We doen een spelletje.
We gaan sluiten. - Nog één rondje. Allemaal hetzelfde.
Nog één rondje en dan vertrekken we. Goed?
Dat was één spelletje. En wat doen we nu?
Bedenk eens wat anders. 'Gastheertje Vernederen' hebben we gehad. Wat nu?
Gestudeerde types als wij moeten nog wel wat anders kunnen bedenken.
Het is wel mooi geweest. - Er zijn vast andere spelletjes.
Wat dacht je van 'Gastvrouwtje Pakken'? Wat dacht je van dat spel?
Of doe je dat liever straks in de struiken?
Gastvrouwtje Pakken. - Hou je mond, jij.
Als je dat wil bewaren, dan moeten we iets anders bedenken.
Portret van verdrinkende man. - Ik ben niet aan het verdrinken.
Je zei dat ik m'n mond moest houden. - Het spijt me.
Gastheertje Vernederen hebben we gehad...
en Gastvrouwtje Pakken willen we nu nog niet spelen.
Dus wat dachten jullie van Gastje Jennen?
Boeklatenvaller, kindernoemer. - Ik hou niet van die spelletjes.
We hebben er nog maar één gehad, en daar kom je niet ver mee. Stilte.
En hoe gaan we Gastje Jennen precies spelen, vraag ik me af?
Martha heeft jullie verteld over m'n eerste roman, als die al bestaat.
Ik had liever dat ze dat niet deed, maar dat is bloed na de maaltijd.
Maar waar Martha jullie niets over heeft verteld...
is m'n tweede roman. Daar wist jij ook niks van, hè? Waar of niet?
Het is een allegorie over een aardig, jong stel uit het middenwesten.
Dat stel komt uit het middenwesten. Hij is blond en tegen de dertig.
Hij is wetenschapper, en hij geeft les.
Z'n muisje is een vrouwtjesachtig ding dat voortdurend cognac zuipt.
Nu is het mijn beurt. - Vertel nou. Ik ben gek op verhalen.
Het muisje haar vader was een man van God die een soort ballentent had.
Dit komt me bekend voor. - Je meent het niet.
Die blonde knaap en z'n vrouwtje kwamen van de grote vlakte.
Heel grappig.
En ze gingen in een soort Nouveau Carthage wonen.
Ik hou van bekende verhalen. Die zijn het leukst.
Onze blonde knaap reisde met H.O. op z'n bagagevoucher geschreven.
Historische onvermijdelijkheid. - Schei nou maar uit.
En een deel van z'n bagage werd gevormd door z'n muis.
We hoeven niet te luisteren. - O nee?
En niemand begreep helemaal hoe het nou met die muis zat.
Daar had je die pan-Kansas zwem- kampioen of zoiets en dan die muis...
om wie hij zich om onbegrijpelijke redenen erg druk maakte.
Dit is ontzettend gemeen.
Z'n muis zoop als een bezetene en zat de helft van de tijd te kotsen.
Ik ken die mensen. - Heus?
Maar zij was van de centen, onder andere.
Geld van de gouden tanden van de ongelovigen. En ze was geschopt.
Ik vind dit geen leuk verhaal. - Ze was met jong geschopt. Stoppen?
En nu een terugblik naar hoe ze getrouwd raakten. Dat ging zo.
De muis zwol op. Ze ging naar de blonde knaap en stak haar buik uit.
Ze zei: Kijk mij nou. - Schei uit.
'Moet je zien, ik ben helemaal opgezwollen.' 'Jeetje,' zei hij.
En toen trouwden ze. En wat gebeurde er toen?
En toen verdween die zwelling zomaar weer. Net tovenarij.
Dus die zwelling verdween?
Het was niet de bedoeling. Echt waar. Zo was het niet bedoeld.
Je had het ze niet moeten vertellen. Hoe kon je dat nou doen?
En zo speel je Gastje Jennen.
Ik moet overgeven.
Laat me met rust. Ik moet overgeven.
Dat had je niet moeten doen. - Ik verafschuw hypocrisie.
Het was gemeen. - Ze komt er wel weer overheen.
En het schaadt mij. - Waarachtig?
Prachtig. Je hebt een zwijn nodig om te weten waar de truffels zitten.
Jij moest je affiniteiten maar eens opnieuw bezien, jongen.
Help je vrouw maar de auto in. - Het is mooi geweest. We gaan lopen.
Ga jij maar een nieuwe strategie bedenken.
Hier krijg je spijt van. - Ongetwijfeld. Zo gaat dat altijd.
Ik zorg dat je er spijt van krijgt. - Ruim de troep liever op.
Heel goed gedaan. - Fijn dat je je hebt vermaakt.
Je hebt echt fantastisch werk geleverd.
Zoveel pit heb je lang niet getoond. - Je haalt het beste in me boven.
Wat ben jij een klootzak. - En jij mag te keer gaan...
en anderen kwetsen, maar een ander eens z'n gang laten gaan, ho maar.
Ik heb het allemaal voor jou gedaan. Ik dacht dat je daarvan hield.
Jij houdt van een goeie slachting. Ik dacht dat het je zou opwinden.
Dat je met deinende meloenen hijgend op me af zou rennen.
Je hebt er echt een klerezooi van gemaakt.
Jij mag mij de hele avond vernederen en kapotmaken.
Jij kan ertegen. Jij kan het hebben, daarom ben je met mij getrouwd.
Dat is een smerige leugen. - Weet je dat dan nog niet?
Ik heb een lamme arm van het slaan. Jaar in, jaar uit.
Je bent in de war. - Ik heb het nooit gewild.
Ik dacht dat je deed waar je zin in had. Je bent gestoord.
Ik zal je eens laten zien wie hier gestoord is.
Jij hebt het naar je zin, hè?
Ik ga je afmaken. - Samen met die quarterback?
Je zult nog wensen dat je was omgekomen in die auto, klootzak.
En jij zult wensen dat je het nooit over onze zoon had gehad.
Ik zei dat je niet te ver moest gaan. - Ik begin nog maar net.
Ik ben zo verdoofd dat ik je nog wel kan hebben als we alleen zijn.
En als ik wel luister, luister ik selectief. Dan gaat het net.
Maar de laatste eeuw gooi je het over een andere boeg, en dat wordt te erg.
Die vuile was buitenhangen, daar heb ik me bij neergelegd.
Maar je trekt je steeds verder in een fantasiewereld terug. Echt waar.
Luister je wel eens naar jezelf? Je praat in zulke ingewikkelde zinnen.
Ik maak me zorgen over je verstand. - Dat zou ik niet doen als ik jou was.
Ik denk erover om je te laten opnemen.
Jij bent me er eentje. - Ik moet toch vat op je krijgen.
Je hebt allang vat op me. Duizend jaar met jou is meer dan genoeg.
Ga je dan rustig mee? - Zal ik je zeggen wat er is gebeurd?
Het is geknapt. Niet ik maar 'het', die hele toestand.
Een mens kan eindeloos doorgaan. Je kan allerlei excuses bedenken:
Zo is het leven nou eenmaal. Misschien is hij morgen dood, of jij.
Noem maar op. Maar op een dag, op een nacht...
knapt er iets. En het kan je allemaal geen reet meer schelen.
Ik heb het echt met je geprobeerd. - Schei nou toch uit.
Ik heb echt m'n best gedaan. - Je bent een monster.
Ik ben vulgair, en ik heb de broek aan, omdat iemand dat moet doen.
Maar ik ben geen monster. Dat ben ik niet.
Je bent een verwend, zelfzuchtig, dwars, smerig, drankzuchtig...
Ineens knapte er iets. Ik probeer niet meer tot je door te dringen.
Er was zo-even een moment dat ik tot je had kunnen doordringen.
Dat we die hele rottroep misschien achter ons hadden kunnen laten.
Maar dat moment ging voorbij en ik probeer het niet nog eens.
Eén keer in de maand krijgen we die Miskende Martha...
het meisje dat met één vriendelijk gebaar weer tot bloei zou komen.
En ik ben er vaker in getrapt dan ik wil toegeven.
Maar ik geloof je gewoon niet.
We kunnen niet meer samenkomen.
Omdat je niet met niks kunt samenkomen. En jij bent niks.
Ik keek vanavond naar je, en je was er niet.
Toen knapte er iets. En dat zal ik van de daken schreeuwen.
Ik zorg voor de grootste explosie die je ooit hebt meegemaakt.
En ik ga proberen jou de loef af te steken. Dat is een dreigement.
Jij krijgt ervan langs. - Ik scheur je aan flarden.
Daar heb je het lef niet voor.
Totale oorlog?
Klokken.
Ik hoorde klokken.
Klokken luiden.
Ik hoorde klokken luiden.
Ik kon er niet van slapen.
Ik werd er wakker van. Hoe laat is het?
Laat me met rust.
Ik lag te slapen.
Ik was aan het dromen.
Ik hoorde die geluiden en wist niet wat het was. Ik werd er bang van.
Het was zo koud. - Ik krijg je nog wel, Martha.
Er was iemand. En dat wilde ik niet. Ik was naakt.
Je weet niet wat er gaande is, hè? - Dat wil ik niet weten.
Luister dan naar ze. Kijk dan. - Ik wil het niet weten.
Ik wil geen kinderen. Alsjeblieft, ik wil ze niet.
Ik ben bang. Doe me alsjeblieft geen pijn.
Ik had het kunnen weten. Weet die dekhengst van je daarvan?
Hoe pleeg je die moordjes? Heb je een geheim voorraadje pillen?
Gelei? Wilskracht? Moet je overgeven? - Ik wil m'n man, ik wil wat drinken.
Zet 'm op. Weet je wat daar gaande is, juffie?
Ik wil helemaal niets weten. Laat me met rust.
Wie belde er aan? Wie liet die klokken luiden?
Hij is boven en jij wil weten wie er aanbelde?
Er belde iemand aan.
De klokken luidden. - En er was iemand.
Iemand belde aan. De klokken luidden en er was iemand...
Ik heb het, Martha. Het was een boodschap. En die luidde...
Onze zoon... Het was een boodschap. De klokken luidden...
Een boodschap over onze zoon.
En de boodschap luidde:
Onze zoon is dood.
Hij is dood en Martha weet het nog niet. Ik heb het haar niet verteld.
Jij mag het haar niet vertellen, dat doe ik zelf wel.
Als de tijd rijp is. - Ik moet overgeven.
Mooi zo.
Ik ga dood. - Ga je gang maar.
Ik moet je iets verschrikkelijks vertellen.
Over onze zoon. Hij is dood.
Hoor je me? Onze jongen is dood.
Waar is iedereen, verdomme?
Ik geef jullie vijf tellen om tevoorschijn te komen, klootzakken.
Goeie god, jij bent ook gek geworden.
Jij bent ook gek geworden, zei ik.
Dat zal vast.
Jullie zijn allemaal gek geworden.
Ik kom de trap af en wat gebeurt er?
Wat gebeurde er dan?
M'n vrouw is met een fles drank op de plee en ze knipoogt naar me.
Heeft ze nooit naar je geknipoogd? Wat jammer.
Ze ligt opgekruld op de tegels...
het etiket van de fles te peuteren. - Ze kan beter in het bad gaan liggen.
Ik vraag wat ze doet en ze fluistert: Ssst, niemand weet dat ik hier ben.
En dan kom ik beneden en ben jij 'tinkel, tinkel' aan 't doen.
Jullie zijn allemaal gek geworden. - Treurig maar waar.
Waar is je man? - Die is verdwenen.
Jullie zijn allemaal gek. Getikt.
Daarin trekken we ons terug als de onwerkelijkheid te zwaar drukt.
Laat je toch gaan, je bent geen haar beter dan de rest.
Volgens mij wel.
In sommige opzichten breng je er niks van terecht.
Wat zei je daar?
Je brengt er niks van terecht. - Sorry dat ik je heb teleurgesteld.
Een andere keer misschien, als ik niet te veel op heb.
Jij brengt er echt niks van terecht. - Jij bent me er eentje, weet je dat?
In jouw ogen brengt niemand er iets van terecht. Je man niet, ik niet.
Ik ben moeder Aarde en jullie brengen er allemaal niks van terecht.
Ik walg van mezelf.
Er is maar één man in m'n hele leven die me gelukkig heeft gemaakt.
Wist je dat? Eentje maar. - De gymleraar of zo?
M'n man, weet je wel. - Dat meen je niet.
Dat moet wel. Hij?
Geloof je me niet? - Natuurlijk wel.
Ga je altijd op uiterlijkheden af?
George, die daar ergens in het donker rondloopt.
Die goed voor me is en die ik beschimp.
Die onze spelletjes even snel moet leren als ik ze verander.
Die me gelukkig maakt en dat wil ik niet. Nee, ik wil wel gelukkig zijn.
George en Martha. Hoe treurig.
De man die ik niet kan vergeven dat hij mij zag en zei:
Ja, dit is goed genoeg.
Die de afgrijselijke, beledigende vergissing heeft begaan...
om van mij te houden en daarvoor gestraft moet worden.
George en Martha. Hoe treurig.
Op een dag...
Op een stomme, drankovergoten avond ga ik te ver.
Ik zal hem kapotmaken of ik jaag hem weg, en dat verdien ik.
Volgens mij is er geen wervel meer aan hem heel.
Denk je van niet? Jongetje, jongetje.
Jij zit de hele dag over die microfoon... microscoop gebogen.
En je ziet helemaal niets. Je ziet alles behalve de geest.
Je ziet al die kleine vlekjes maar je ziet niet wat er speelt, hè?
Je weet haast niks en jij gaat de wereld veroveren.
De hengst wordt kwaad, hè? De ruin raakt over z'n toeren.
Jij maait als een wilde om je heen. - Arme ziel.
Slaan wat je maar kunt slaan. - Ga de deur opendoen.
Wat zei je nou? - Ga die deur opendoen. Ben je doof?
Moet ik de deur opendoen. - Inderdaad, sufkop.
Of ben je daar ook te dronken voor? - Je hoeft echt niet zo...
Opendoen. Speel jij hier maar eens een tijdje voor knecht.
Ik ben je loopjongen niet. - Natuurlijk wel. Je bent ambitieus.
Je bent toch zeker niet uit wilde passie met me meegegaan?
Jij dacht aan je carrière, waar of niet?
Zie jij je maar een tijdje als knecht omhoog te werken.
Je kent echt geen grenzen, hè? - Nee, en doe nou die deur open.
Doelloos, losbandig.
Laat jij die ouwe Martha nou maar eens zien dat je wel iets kan.
Ik kom er aan, verdomme. - Fantastisch, geweldig.
ik ben maar een gigolo - Schei daarmee uit.
Neem me niet kwalijk, schat. Ga jij de deur nu maar opendoen.
Bloemen voor de overledenen.
Wat prachtig.
Nee maar, ben je toch thuisgekomen? - Blijf van me af.
Dat is de knecht, idioot. - Heus waar?
Dus dat is niet die echte Amerikaanse weet-ik-veel van ons?
Ik hoop het niet, want anders gedraagt hij zich wel heel vreemd.
Verbaast me niks. Ik hebben deze bloemen meegenomen...
vanwege als dat ik... dat jij...
Vergeet-me-mietjes, ros-me-marijn en violenten, m'n bruidsboeket.
Als jullie het niet erg vinden, haal ik m'n vrouw...
Jij blijft hier. Schenk maar eens wat voor m'n schat in.
Daar begin ik niet aan.
Hij is jouw knecht en niet de mijne. - Ik ben helemaal geen knecht.
ik ben helemaal geen knecht
Gemeen. - Kinderachtig, bedoel je?
Gemene kinderen die maar een beetje door het leven heen hinkelen?
Ga een potje naaien. - Kannie nie. Heb te veel op.
Echt waaj? Zet die maar in een vaas met gin.
Hoe kun je dat nou met die leeuwenbekken doen?
Ik ben ze nog wel speciaal in het maanlicht in papa's kas gaan plukken.
Volgens mij zag ik de maan vanuit de slaapkamer ondergaan.
De maan schijnt wel. - Ik heb hem zien ondergaan.
Dan is hij weer opgekomen, uwe kuisheid.
Toen ik eens langs Majorca zeilde, zag ik de maan ondergaan...
en hupsakee, weer bovenkomen. - Je liegt dat je barst.
Ze moet niet alles een leugen noemen, hè?
Ik weet nooit wanneer jullie liegen.
Je hebt gelijk. - Dat hoor je ook niet te weten.
Dus ik zeilde langs Majorca... - Daar ben je nog nooit langs gezeild.
Je bent nog nooit op de Middellandse Zee geweest.
Het was een cadeau van pa en ma voor m'n eindexamen.
Was dat nadat je ze vermoord had? - Dat kan zijn.
Maar misschien ook niet.
Waarheid en illusie. Wie kent het verschil, lekkertje? Knechtje?
Ik ben geen knecht.
Wie in bed niks klaarmaakt, is een knecht.
Dus je hebt wel iets klaargemaakt?
Dan is er iemand aan het liegen. Je houdt je niet aan de regels, Martha.
Zeg tegen hem dat ik geen knecht ben. - Nee hoor, je bent geen knecht.
Het zij zo.
Jij kent het verschil tussen waarheid en illusie niet.
Maar we moeten net doen alsof dat wel zo is.
En hap deden de leeuwenbekjes. - Schei uit.
En hap deden de leeuwenbekjes. - We horen je wel.
Doe dat nou niet. - Laat dat.
Bek dicht, hengst. - Dat ben ik niet.
Ben je dan een knecht? - Wat maakt het uit?
Het maakt inderdaad niet uit. Ik heb er hoe dan ook genoeg van.
Hou er nou eens mee op. - Hoe dan ook: Hap.
Moet ik hem iets aandoen? - Blijf van hem af.
Wat ben je nou, schat? Knecht of hengst?
Waarheid of illusie, maakt dat je dan helemaal niets uit?
Is dat antwoord duidelijk genoeg?
Jawel.
Omgord je blauwdooraderde lendenen. We doen nog één spel.
En dat heet: Kindje Opvoeden.
Jij wilt geen gedoe en geen schandaal, hè? Zitten, dan.
En jij houdt toch van spelletjes? Jij bent altijd 'n sportief type geweest.
Maar we zijn er niet allemaal. Hé, jij daar.
Je vrouwtje is er niet. We kunnen niet spelen als er eentje ontbreekt.
Schei uit.
Opstaan jij, en ga die zuipschuit halen.
En nou een braaf hondje zijn. Apport. Vooruit.
Nog één spelletje.
Het wordt vast helemaal niet leuk. - Weet je dan wat het wordt?
Nee, maar ik vind het niet leuk. - Misschien vind je het wel leuk.
Het is een heel leuk spel. - Geen spelletjes meer.
Nog één spelletje, en dan gaan we allemaal naar bedje.
Dan pakt iedereen z'n gereedschap en z'n spullen en gaat naar huis.
En wij beklimmen die uitgesleten traptreden.
Alsjeblieft, nee. - Voor je het weet, zit het erop.
Wil je de trap niet met me op? - Ik vind die spelletjes niet leuk.
Natuurlijk vind je die spelletjes wel leuk. Je bent er gek op.
Blijf van me af. Bewaar die poten van je maar voor de studentjes.
Moet je horen, Martha. Jij hebt er een leuke nacht van gemaakt.
Jij hebt je bek vol bloed, maar ik zal jouw optreden overtreffen.
Ik wil jou een beetje opporren. Beheers je.
Ik wil je een aframmeling geven. - Wat wil je nou precies?
Een eerlijk gevecht. Ik wil dat je kwaad wordt. Nog kwader.
Maak je maar niet ongerust. - Een gevecht tot de dood.
Jouw dood? - Wie weet.
Daar komen de hummels. Bereid je voor.
Ben je een konijntje? - Hoe gaat het met konijntje?
Konijntje is een kleintje. - Goed zo, konijntje.
Konijntje is een fijn kleintje.
Dan komt nu het laatste spelletje. Allemaal zitten.
Vooruit, jij ook netjes zitten. - Schiet nou maar op.
We hebben een fijne avond gehad. We hebben elkaar leren kennen.
We hebben spelletjes gespeeld. Opgerold op de vloer liggen.
Hap zeggen de leeuwenbekjes. - Etiketten eraf peuteren.
Ik peuter etiketten af. - Dat doen we allemaal.
En als je door drie lagen huid en de spieren heen bent...
en dan de organen opzij hebt geduwd, wat doe je dan?
Als je op het bot zit, ben je er nog niet. Daar zit nog iets in.
Het merg. Daar moet je bij zien te komen.
Maar botten zijn nogal hard. Vooral bij jonge mensen. Neem onze zoon.
Onze zoon. Die bron van vreugde van Martha en mij.
Waar ben je mee bezig? - Ik heb het over onze zoon.
Maar dat wil ik graag. Jij wilt vast wel wat over die schat weten.
Over onze zoon. - Hebben jullie een kind?
Nou en of. Wil jij over hem praten of zal ik dat doen?
Laat dat. - Goed dan. Eens even kijken.
Het is 'n aardige jongen, al gaat Martha nog zo vreemd met hem om.
Tot vier uur in bed liggen, en maar aan die jongen zitten.
De badkamer binnendringen om hem in bad te wassen, terwijl hij 16 is.
's Nachts vreemden in huis halen. - Nou is het genoeg geweest.
Neem jij het over?
Wie wil er nou een jongen van 16 wassen?
Omdat hij haar apengatje is. - Wil je het over onze zoon hebben?
Wil je nog wat drinken?
We hoeven hier niet naar te luisteren.
Ben jij soms in de positie om hier de regels te bepalen?
Goed zo, jij komt er wel. Kijk aan, Martha. Aan jou het woord.
Onze zoon...
Onze zoon werd geboren op een septemberavond als deze.
Morgen zestien jaar geleden. - Wat zei ik?
Het was een makkelijke bevalling. - Nietwaar, een zware.
Toen ik het eenmaal had aanvaard. - Aha, dat klopt beter.
Het was een makkelijke bevalling, toen ik het eenmaal had aanvaard.
Ik was jong en hij was gezond.
Een rood aangelopen, brullend kind. - Martha denkt dat ze hem kon zien.
Met glibberige, stevige ledematen...
en een hoofdje vol zwart, fijn haar dat later...
zo blond als de zon werd.
Onze zoon. - Het was een gezond kind.
En ik wilde een kind, ik wilde zo graag een kind.
Een zoon? Een dochter? - Een kind.
Ik had m'n kind. - Ons kind.
En we hebben hem grootgebracht. En of we hem hebben grootgebracht.
Hij had groene ogen.
Zulke groene ogen. - Blauw, groen, bruin.
Hij was gek op de zon. Hij was eerder en langer bruin dan ieder ander.
En in de zon werd z'n haar een gouden vacht.
Het was zo'n mooi jongetje.
Zo mooi, en zo wijs. - Alle waarheid is relatief.
Het was echt waar.
Mooi, wijs, volmaakt. - Hier spreekt de ware moeder.
Ik wil een kind. - Uit principe?
Ik wil een kindje hebben. - Die volmaaktheid kon niet duren.
Niet met George in de buurt. - Ik wist wel dat dat zou komen.
Hou je mond nou. - Kan je niet even ophouden?
Niet met George erbij.
Iemand die verdrinkt, grijpt zich aan de eerste de beste vast.
En wat heb ik me tegen hem verzet.
Dat ene dat ik onbeschadigd door de riool van ons huwelijk wilde loodsen.
Door de gestoorde nachten en de zielige, stupide dagen...
door de hoon en het gelach, dat vreselijke gelach.
De ene mislukking na de andere. Elke poging nog weerzinwekkender.
Het enige wat ik probeerde te beschermen...
boven het moeras van dit ellendige huwelijk probeerde te verheffen...
het enige lichtpunt in deze hopeloze duisternis. Onze zoon.
Schei daarmee uit.
Waarom? Vind je het niet leuk? - Zoiets kun je niet maken.
Wie zegt dat? Leg maar eens uit. - Dat zeg ik.
Is dit spelletje nou afgelopen?
Nee, bij lange na niet.
Ik heb een verrassing voor je, over onze Jimmie.
Jawel. Ik maak hier de dienst uit.
Ik ben bang dat ik nogal treurig nieuws voor je heb, voor ons allebei.
Wat is dit nou weer?
Toen jij bezig was, toen jullie bezig waren, waar dat dan ook was...
hebben het juffertje en ik een gesprekje gehad.
Gewoon een beetje kletsen. En toen ging de bel, toen luidde de bel.
Ik vind het moeilijk om het je te vertellen.
Niet doen. - Zeg op.
Het was iemand van Western Union. Een knaapje van een jaar of 70.
Gekke Billy. - Inderdaad.
Hij had een telegram voor ons.
Dat moet ik je vertellen.
Waarom hebben ze het niet door- gebeld? Waarom brengen ze zoiets?
Er zijn telegrammen die je eenvoudig niet kunt doorbellen.
Wat bedoel je?
Ik kan het haast niet zeggen. - Niet doen.
Wil jij het dan doen?
Ik ben bang dat onze jongen niet met z'n verjaardag thuiskomt.
Natuurlijk wel. Natuurlijk doet hij dat wel, ik zeg het toch?
Onze zoon is...
dood. Hij is verongelukt. Eind van de middag.
Op een landweg. Hij week uit voor een egel en reed frontaal tegen...
Dit kun je niet maken. - een grote boom.
Dit kun je niet maken. - Ik vond dat je het moest weten.
Dit mag je niet doen.
Zoiets kun je niet zomaar beslissen.
Dat laat ik je niet zomaar doen. - Ik moet rond het middaguur weg.
Dat mag je niet doen. - De identificatie, dingen regelen.
Ik kan je dit niet zomaar laten doen.
Ik heb niks gedaan. Luister nou, onze zoon is dood. Begrijp dat nou.
We hebben een telegram gekregen. Hij heeft een dodelijk ongeluk gehad.
Zo maar ineens. En, wat zeg je me daarvan?
Laat haar maar los. Het gaat wel weer.
Nee, hij is niet dood.
Hij is wel dood.
Dat kun je niet zomaar beslissen. - Hij heeft helemaal niets beslist.
Het komt niet door hem. Daar heeft hij de macht niet voor.
Dat klopt, ik ben God niet. Ik kan niet over leven en dood beschikken.
Je mag hem niet vermoorden. Je mag hem niet laten doodgaan.
Dat mag niet.
En dat telegram dan?
Laat me dat telegram dan zien.
Dat heb ik opgegeten. - Wat zeg je daar?
Ik heb het opgegeten.
Goed zo.
Moet je nou zo nodig grapjes maken? - Heb ik het opgegeten, ja of nee?
Ik heb het je zien opeten. - Als een brave jongen.
Ik zal je leren.
Je kent de regels toch? Die ken je toch zeker?
Waar hebben jullie het over? - Ik kan hem doden als ik dat wil.
Het is ons kind.
En jij hebt hem keurig ter wereld gebracht.
En ik heb hem vermoord.
Allemachtig, ik geloof dat ik het begin te begrijpen.
Goed zo, kerel.
Ik geloof dat ik het snap. - Je hebt het recht niet.
Wel waar, we hebben het er alleen nooit over gehad.
Maar waarom dan? - Je hebt onze regel overtreden.
Je hebt over hem gesproken, met anderen erbij.
Niet waar. - Jawel.
Je hebt het tegen mij over hem gehad.
Ik vergeet het soms. 's Avonds laat, als iedereen zit te praten.
Dan vergeet ik het en wil ik over hem praten. Maar ik hou me in.
Ik wilde het zo graag. Maar jij hebt hem meteen...
Waar was dat nou voor nodig?
Ik heb het over hem gehad, dat is waar.
Daarom hoef je hem nog niet over de rand te duwen.
Daarom hoef je hem nog niet te vermoorden.
Je had hem niet hoeven laten sterven.
Dat was niet nodig.
Het wordt al licht. Het feest is afgelopen, denk ik.
Dus jullie konden er geen krijgen?
Dat konden we niet, nee.
En nu naar bed, kinderen. Het is al veel te laat.
Gaan jullie nou maar.
Ik zou graag... - Welterusten.
Wil je nog iets?
Nee, niets.
Het is bedtijd.
Ben je moe?
Ik ook.
Morgen is het zondag.
Was dat nou echt nodig?
Moest het echt?
Ik weet het niet.
Het werd tijd. - Echt waar?
Ik heb het koud.
Het is al laat.
Het zal beter gaan.
Ik weet het niet.
Misschien op den duur wel.
Ik weet het niet zeker.
Dus alleen wij tweeën?
Denk je niet dat we... - Nee, Martha.
Gaat het?
wie is er bang voor Virginia Woolf
Ik, George.